Polimery akrylanu etylu wulkanizowano stosujac nadtlenek benzoilu

Mast, Rehberg, Dietz oraz Fisher podali proporcje, w jakich należy stosować wulkanizujący się składnik do sporządzania żywic akrylowych. Między innymi kopolimeryzowali oni akrylan etylu z niewielkimi ilościami nitrylu kwasu akrylowego, akrylanem m-cyjanoetylu itp. Otrzymane polimery o własnościach kauczuku posiadały przeważnie dobrą przyczepność i z łatwością poddawały się przeróbce na walcach. Wulkanizację prowadzili oni przy użyciu nadtlenku benzoilu, siarki, dwuoksymu p-chinonu, minii ołowianej oraz różnych organicznych przyśpieszaczy. Polimery akrylanu etylu wulkanizowano stosując nadtlenek benzoilu, jednak otrzymano lepsze produkty przy dodawaniu dwuoksymu chinonu. Stwierdzono również, że materiały te można wulkanizować przy użyciu mieszaniny siarki z przyśpieszaczami. Na podstawie przeprowadzonych prób zauważono, że materiały wulkanizowane posiadają następujące zalety: a. Nie zachodzi potrzeba stosowania specjalnych metod, aby zapobiec powstawaniu poprzecznych wiązań. b. Zarówno polimery, jak i kopolimery są rozpuszczalne, a z lepkości ich roztworów można wnioskować o ich ciężarze cząsteczkowym. c. Można z nich łatwo sporządzać syntetyczne kleje o własnościach kauczuku. Wulkanizowane polimery są odporne na działanie tlenu, starzenie oraz na działanie olejów parafinowych. Z materiałów tych można sporządzać mieszanki przy użyciu normalnie stosowanych dodatków, przy czym otrzymane produkty posiadają szereg ciekawych własności. [patrz też: instalbud żywiec , badania geotechniczne , wanna dla dwojga  ]

Powiązane tematy z artykułem: badania geotechniczne instalbud żywiec wanna dla dwojga